Tarot bugün neredeyse yalnızca falla anılıyor. Oysa kartların ilk dört yüzyılı tamamen başka bir hikâyedir. Tarot, 15. yüzyıl İtalya’sında tarocchi adıyla oynanan bir kart oyunu olarak doğdu. Fal ve okültizmle ilişkisi çok daha geç, 18. yüzyılın sonunda başladı.

Saray kartları
Bilinen en eski desteler, Milano dükleri için yapılan Visconti-Sforza kartlarıdır. Elle boyanmış, altın varakla süslenmiş bu kartlar, ressam Bonifacio Bembo’ya atfedilir. Bunlar fal aracı değil, bir aristokrat ailenin zenginliğini ve zevkini gösteren lüks nesnelerdi. Kartlardaki figürler, dönemin Rönesans alegorilerini, erdemleri, gezegenleri ve Hristiyan imgelerini yansıtır.
Marsilya: Standartlaşan imge
17. ve 18. yüzyıllarda Fransa’da, özellikle Marsilya’da basılan ahşap kalıp baskı desteler, kartların görsel dilini standartlaştırdı. Nicolas Conver’in 1760 tarihli destesi bu geleneğin referans örneğidir. Kalın konturlar, sınırlı ama canlı renkler ve tekrar eden bir ikonografi… Bugün tanıdığımız tarot imgelerinin çoğu bu dönemden gelir.
Okült dönüşüm
1781’de Fransız din adamı Antoine Court de Gébelin, tarotun Mısır rahiplerinin gizli bilgeliğini taşıyan bir kitap olduğunu öne sürdü. Bu iddianın hiçbir tarihsel dayanağı yoktu, ama son derece etkili oldu. Kısa süre sonra Etteilla, falcılık için tasarlanmış ilk desteyi yayımladı. 19. yüzyılda kartlar Kabala, astroloji ve simya ile ilişkilendirildi.

Aynı kart, iki dünya
İki Güç kartını yan yana koymak, bu dönüşümü özetler. Visconti-Sforza’da bir figür, aslanı sopayla alt etmeye hazırlanır: fiziksel güç, Herkül’ün erdemi. 1909’da A. E. Waite’in tasarladığı ve Pamela Colman Smith’in çizdiği destede ise bir kadın, aslanın ağzını yumuşakça kapatır. Güç artık kas değil, içsel bir sakinliktir. Kartın numarası da değişmiştir: Waite, Golden Dawn geleneğini izleyerek Güç ile Adalet’in yerini değiştirmiştir.
Tarotun görsel dili, beş yüz yıl boyunca her dönemin kendi anlamlarını eklediği bir palimpsest gibidir. Kartlara bakarken aslında bu katmanların hepsine birden bakarız.