Voynich El Yazması

Voynich El Yazması’nın “botanik” bölümünden bir sayfa. Çizilen bitkilerin hiçbiri bilinen bir türle kesin olarak eşleştirilemedi.

Voynich El Yazması, dünyanın en ünlü okunamayan kitabıdır. Bugün Yale Üniversitesi’ndeki Beinecke Kütüphanesi’nde MS 408 numarasıyla saklanır. Adını, onu 1912’de İtalya’da satın alan kitap satıcısı Wilfrid Voynich’ten alır.

Voynich El Yazması’nın “botanik” bölümünden bir sayfa. Çizilen bitkilerin hiçbiri bilinen bir türle kesin olarak eşleştirilemedi.
Voynich El Yazması’nın “botanik” bölümünden bir sayfa. Çizilen bitkilerin hiçbiri bilinen bir türle kesin olarak eşleştirilemedi.

Ne zaman yazıldı?

2009’da yapılan radyokarbon testleri, el yazmasının parşömeninin 1404–1438 yılları arasına ait olduğunu gösterdi. Yani kitap, uzun süre iddia edildiği gibi 16. yüzyılda üretilmiş bir sahte değil, en azından malzemesi bakımından 15. yüzyılın başından kalma. Bilinen ilk izi Prag’dadır: Kutsal Roma İmparatoru II. Rudolf’un kitabı 600 dükaya satın aldığı söylenir.

İlginç bir ayrıntı: 1665 civarında Prag’dan bir bilgin, Johannes Marcus Marci, kitabı çözmesi umuduyla Athanasius Kircher’e gönderdi. Evet, Atlantis haritasını çizen aynı Kircher. Kircher’in kitabı çözebildiğine dair hiçbir kayıt yok.

“Balneolojik” bölüm: Yeşil sıvıyla dolu havuzlarda ve borularla birbirine bağlanan yapılarda yıkanan kadın figürleri.
“Balneolojik” bölüm: Yeşil sıvıyla dolu havuzlarda ve borularla birbirine bağlanan yapılarda yıkanan kadın figürleri.

Bölümler

İçerik genellikle beş bölüme ayrılır: Bitki çizimleri içeren botanik bölüm, burç benzeri dairesel diyagramların bulunduğu astronomik bölüm, havuzlarda yıkanan figürlerin yer aldığı balneolojik bölüm, kavanozlar ve kök çizimleri içeren farmakolojik bölüm ve kısa paragraflardan oluşan “tarifler” bölümü. Bu bölümler, kitabın bir tür tıp ya da doğa ansiklopedisi olabileceğini düşündürür.

Dil mi, şifre mi, oyun mu?

Metin, hiçbir bilinen alfabeyle eşleşmeyen yaklaşık 25–30 karakterden oluşan bir yazıyla yazılmıştır. İstatistiksel analizler, kelime sıklıklarının doğal dillere benzediğini gösteriyor. Bu da metnin rastgele karalamalardan oluşmadığını düşündürüyor. Öne sürülen açıklamalar arasında şifrelenmiş bir Avrupa dili, yapay bir dil, kaybolmuş bir doğal dil ve ustalıkla hazırlanmış bir aldatmaca var. İkinci Dünya Savaşı’nın kod kırıcıları da dahil olmak üzere pek çok kişi denedi. Kesin bir çözüm henüz yok.

Voynich bana şunu hatırlatıyor: Bazen bir metni anlamamak, onu anlamaktan daha uzun süre ilgi çekebilir. Okunamayan sayfa, okuyanın sorusunu sonsuza dek açık tutar.